Lista kontrolna łyżwiarza turystycznego

Łyżwiarstwo turystyczne (nordic skating) fascynuje i budzi emocje. Wyobrażamy sobie, jak ktoś mknie po gładkim, rozświetlonym słońcem lodzie przez zapierające dech krajobrazy, z pozorną beztroską. Ktoś, kto rzadko wychodzi na lód, z jednej strony chciałby spróbować, z drugiej zastanawia się, czy to w ogóle może być bezpieczne. Do wiadomości trafiają zwykle tylko złe zdarzenia na lodzie, więc obawy są zrozumiałe i po części uzasadnione. Jeśli jednak starannie się przygotujesz, zadbasz o bezpieczeństwo i poznasz warunki lodowe, możesz uprawiać tę przygodową dyscyplinę bezpiecznie i z przyjemnością.

Zdjęcie z kijkami na lodzie to zawsze klasyk.

Nazywam się Katja i pracuję w sklepie Scandinavian Outdoor w Pirkkali. Od ponad 8 lat jeżdżę na łyżwach jako członkini klubu łyżwiarstwa turystycznego, a wcześniej przez jakiś czas jeździłam samodzielnie z przyjaciółką. W zimy z małą ilością śniegu oczywiście jeżdżę więcej, w typowo narciarskie – mniej. Ta dyscyplina zyskuje na popularności, po części właśnie z powodu coraz bardziej niepewnych warunków śniegowych.

Jak wielu innych, zaczynałam od łyżwiarstwa dystansowego na odśnieżonych trasach wytyczonych na naturalnym lodzie. Do dziś to dla mnie dobry trening, kiedy śnieg przykrywa większe tafle lodu. Szybko jednak zaczęły mnie przyciągać tereny poza trasami. Na początek kupiłam kolce ratunkowe, które nosiłam na szyi, ale nie zdawałam sobie jeszcze sprawy, czego naprawdę wymaga bezpieczne poruszanie się po lodzie. Jedną rzecz robiłam dobrze od samego początku: nigdy nie wychodziłam na naturalny lód sama.

Tej zimy nawet w regionie Pirkanmaa można było pojeździć po małych jeziorach już w październiku.

Po dołączeniu do klubu mój sprzęt się poprawił, a wycieczki na łyżwach stały się bezpieczne. Spędzałam godziny nad mapami i zdjęciami satelitarnymi, poznając tereny mojego nowego hobby. Jeździłam w grupach i słuchałam bardziej doświadczonych. Nauczyłam się, jakie trzaski nie powinny niepokoić i co może zdradzić „śpiew” lodu. Dużo sondowałam lód i nauczyłam się rozpoznawać, po jakim uderzeniu wiadomo, że lód utrzyma mnie, a po jakim – moich znajomych.

Sprzęt do łyżwiarstwa turystycznego

Kijki są krótsze niż te do narciarstwa łyżwowego, które często widać na trasach. Gdy jadę po sprawdzonym lodzie, przez większość czasu trzymam je pod pachą. Sięgam po nie, gdy chcę upewnić się co do wytrzymałości lodu albo potrzebuję podparcia na bardzo nierównych odcinkach, gdzie trudno o porządne odepchnięcie. Najważniejszy jest ostry grot w kształcie pocisku, którym w trakcie jazdy sprawdzasz strukturę i grubość lodu. Badanie lodu to podstawa bezpiecznego łyżwiarstwa turystycznego. Lód nigdy nie ma jednakowej grubości na całym akwenie, więc to, że znasz jedno miejsce, nie gwarantuje wytrzymałości w innych. Warto poczytać o tym, jak tworzy się lód – to naprawdę ciekawe. Na zamarzanie wody wpływa bardzo wiele czynników.

Tutaj znajdziesz nasze produkty do łyżwiarstwa turystycznego.

Tutaj możesz wypożyczyć łyżwy turystyczne

Przerwa na skalistej wysepce. Kijek do sondowania lodu wygiął się od intensywnego użytkowania.

Kolce ratunkowe wiszą w gotowości na szyi. Nosi się je na tyle wysoko, żeby po wpadnięciu do wody nigdy nie znalazły się pod taflą lodu. Najbezpieczniejsze są takie, z których jedną ręką możesz najpierw wyjąć tylko jeden kolec, a drugi zostaje w gotowości. Druga ręka powinna sięgać do rzutki ratunkowej przypiętej do plecaka. W pierwszej kolejności to osoba, która wpadła do wody, rzuca linę ratownikowi – wtedy celność nie ma aż takiego znaczenia. Drugi koniec liny jest już przypięty do łyżwiarza. Jeśli osoba w wodzie nie ma już siły nic zrobić, łatwiej ją wtedy wyciągnąć. Przed każdą wycieczką sprawdź stan rzutki i upewnij się, że jest nieuszkodzona.

Na wycieczce łyżwiarskiej czasem trzeba też iść pieszo – obejść szczelinę brzegiem albo przejść z jednego jeziora na drugie. Po wielu wyjazdach przesiadłam się na buty BC, które mają lepszą gumową podeszwę do chodzenia. Wymagają one zamontowania na płozach wiązań BC. Wiązania BC są solidniejsze niż wiązania do narciarstwa łyżwowego, więc mniejsze jest też ryzyko ich awarii. Tych samych butów BC użyjesz również z nartami turystycznymi, jeśli też mają wiązania BC.

Pogoda nie zawsze dopisuje, ale na lód i tak trzeba wyjść.

Pakowanie plecaka łyżwiarskiego wymaga precyzji. Na lodzie jesteś zdany na łaskę pogody i lodu, często daleko od jakiejkolwiek pomocy. Do plecaka pakujesz pełny komplet ubrań na zmianę w workach wodoszczelnych. Do jednego worka wkładasz górę, do drugiego dół. Worek z górą ląduje wyżej w plecaku, żeby w razie przebierania wyjąć go jako pierwszy. Dobrze, jeśli worki mają różne kolory – łatwiej wtedy wydawać polecenia osobie, która pomaga ci się przebrać. Jak na każdą zimową wycieczkę, w plecaku jest też ciepły napój i kaloryczny prowiant. Do tego podstawowe rzeczy zapewniające bezpieczeństwo i wygodę w terenie: mapa i kompas, apteczka, czołówka, worek toaletowy i powerbank. Warto zabrać też mały zestaw naprawczy, żeby prowizorycznie naprawić sprzęt w trakcie wycieczki.

Na pierwszą wycieczkę łyżwiarską

W krajach nordyckich w wielu miejscach znajdziesz odśnieżone trasy na naturalnym lodzie, na których możesz poczuć, o co chodzi w tej dyscyplinie. Jazda po trasie daje jednak tylko przedsmak tego, jak piękne i różnorodne jest łyżwiarstwo turystyczne. Na trasę możesz wybrać się właściwie bez planowania. W wielu miejscach łyżwy wypożyczysz na miejscu u zarządcy trasy. Mimo to swojej rodziny nie wpuszczam nawet na odśnieżoną trasę bez kolców ratunkowych. To kwestia nawyku – kolce ratunkowe po prostu należą do poruszania się po lodzie, niezależnie od tego, czym się po nim przemieszczasz.

Rzadka chwila na skraju głównego toru wodnego.

W łyżwiarstwie turystycznym wycieczkę się planuje. Cel wybierasz na podstawie danych o lodzie z map satelitarnych, analizujesz, jak rozwija się pokrywa lodowa i ile spadło śniegu, i uważnie śledzisz prognozy pogody. Członkowie fińskiego klubu łyżwiarstwa turystycznego Skrinnarit dostają ogromne wsparcie w planowaniu dzięki obserwacjom lodu zgłaszanym przez innych. Klub daje też możliwość łatwiejszego startu – możesz dołączyć do wycieczki prowadzonej przez doświadczonych łyżwiarzy.

W dyscyplinie przygodowej najbezpieczniej jest zawsze planować trasę nieco łatwiejszą, niż wydaje się, że uczestnicy dadzą radę. Warto też z góry ustalić, gdzie można przerwać wycieczkę. Kiedy dopiero uczysz się tej umiejętności, klub to ogromna pomoc. Dzięki członkostwu w Skrinnarit przeżyłam wyjątkowe, niezapomniane chwile w przyrodzie i poznałam mnóstwo fajnych ludzi.

Jak dbać o sprzęt do łyżwiarstwa turystycznego

Kiedy lód jest gładki, a łyżwy ostre, jazda jest lekka. Po każdej jeździe wycieram łyżwy szmatką i zakładam osłony. Płozy, które miały kontakt z wodą morską, warto na koniec opłukać słodką wodą. Co jakiś czas ostrzę łyżwy. Robię to sama, bo nauczono mnie tego, a przez lata jeżdżenia dorobiłam się osełek i stojaka. Groty kijków do sondowania lodu też możesz naostrzyć, jeśli uderzenie przestaje dobrze wgryzać się w lód.

Po wycieczce rozkładam zawartość plecaka do wyschnięcia, a kombinezon Ursuit wywracam na lewą stronę, żeby się przewietrzył. To odzież z membraną, więc co jakiś czas trzeba sprać z niej pot, nawet jeśli nie jest brudna. Tłuszcz z potu zatyka pory membrany i kombinezon gorzej oddycha. Ja nie pocę się szczególnie mocno, więc mogę prać warstwę zewnętrzną nieco rzadziej niż ktoś, kto poci się intensywnie.

Zdecydowanie polecam też przećwiczyć wpadnięcie do wody, wydostanie się na lód i szybkie przebranie się, jeśli tylko trafi się okazja do bezpiecznego treningu pod okiem instruktora. Podczas takich ćwiczeń dowiesz się z doświadczenia, czego naprawdę potrzebujesz w plecaku, i potem spakujesz się dużo precyzyjniej.

Tutaj znajdziesz nasze produkty do łyżwiarstwa turystycznego.

Tutaj możesz wypożyczyć łyżwy turystyczne

Lista kontrolna

Zawsze mam na sobie:

-bieliznę termoaktywną z wełny merino i skarpety
-w razie potrzeby drugą koszulkę
-wełniane bokserki pod spód albo ocieplaną spódnicę na wierzch
-suchy kombinezon Ursuit MPS noszony jako warstwa środkowa
-kurtkę i spodnie przeciwwiatrowe lub przeciwdeszczowe chroniące kombinezon, zależnie od pogody
-rękawice z jednym palcem, komin, czapkę
-czasem gogle narciarskie
-możesz też jeździć w kasku
-telefon w worku wodoszczelnym
-buty
-łyżwy
-kolce ratunkowe na szyi
-kijki do sondowania lodu

Tutaj znajdziesz naszą kategorię produktów do łyżwiarstwa turystycznego.

Tutaj możesz wypożyczyć łyżwy turystyczne

W plecaku i ze mną:

-towarzysz!
-rzutka ratunkowa, której jeden koniec jest przypięty karabinkiem do plecaka
-plecak z paskiem krokowym
-miarka do pomiaru grubości lodu
-worki wodoszczelne na ubrania na zmianę
-pełny komplet ubrań na zmianę, a przy jeździe w suchym kombinezonie zapasowa koszulka, czapka z kominem i rękawiczki
-kurtka na postoje
-termos i zwykła butelka na wodę z dodatkową izolacją (wełniana skarpeta też się sprawdzi)
-prowiant, termos obiadowy i długa łyżka, a także coś na szybki zastrzyk energii
-apteczka, folia NRC
-mapa i kompas
-zestaw naprawczy
-powerbank
-coś do rozpalenia ognia
-jednorazowe ogrzewacze do rąk
-czołówka
-worek toaletowy
-pieniądze, gdyby trzeba było wracać autobusem albo po drodze trafiło się fajne miejsce na posiłek

Tutaj znajdziesz nasze produkty do łyżwiarstwa turystycznego.